Πόσο συχνά έχεις την εντύπωση ότι τα πράγματα μένουν στάσιμα... στέκεσαι στο κέντρο ενός χώρου- καταμεσήμερο ...να σου κτυπά ο ήλιος στο κεφάλι και να μην βλέπεις τίποτα γύρω σου από το υπερβολικό φως... το μόνο που καταφέρνεις να διακρίνεις είναι το κτίριο που βλέπεις κάθε μέρα εδώ και χρόνια. Σαν χαλασμένος δίσκος γυρίζεις ξανά στο ίδιο σημείο ...σαν να κάνεις συνεχώς rewind και slow motion την ίδια διαδρομή... ξανά και ξανά... καθημερινά.
Και οι ίδιες σκέψεις σαν screen saver λες και είσαι οθόνη του ηλεκτρονικού σου υπολογιστή που έχεις εξατομικεύσει επανέρχονται συνεχώς στο μυαλό σου... τι κάνω εγώ εδώ; Για πόσο ακόμη;
Κι ενώ ψάχνεις για μια διέξοδο εμφανίζονται κάποιες στιγμές αναλαμπών ...που μάλλον εσύ έχεις προσπαθήσει να δημιουργήσει ...εε ανοίγοντας κανένα παράθυρο που και που αλλά που δυστυχώς πνίγονται στην καπνίλα και στο σύννεφο τσιγάρων που έχει πλημμυρίσει το γραφείο και τη λειτουργία του... δεν υπάρχει ελπίδα ότι και να κάνεις είσαι καταδικασμένος... έρμαιος του κάθε ξεδιάντροπου που έχει φιλήσει άπειρες κατουρημένες ποδιές... και αύριο τι; ξανά τα ίδια από την αρχή...
No comments:
Post a Comment